Nie jesteś taki jak dawniej, to fakt
Błysk z twego oka ktoś dawno już skradł
Ktoś wbił niepokój w twe plecy jak nóż
To nie przyjaciel, lecz szmata i tchórz

Tu żaden lekarz, psycholog, ni ksiądz
Tu nie pomoże, bo dla nich to trąd
Nie jesteś taki jak dawniej, to fakt
Wszystko w około jest chyba nie tak

Ty ciągle szukasz z tego co wiem
Straszny niepokój rozpędza twój sen
Błądzisz w przeszłości choć wiesz, że to błąd
Błądzisz i myślisz, błądzisz i walczysz
Jak uciec stąd

Chciałbyś być taki jak dawniej, to fakt
Czas wszystko zmienił, nie będzie już tak
Potrafisz kochać do bólu, do łez
Nikt nie odbierze ci tego, ty wiesz

Pragnienie czyste masz jak dawniej
By ktoś, by ktoś cię pokochać mógł naprawdę
By ktoś, by ktoś cię pokochać mógł naprawdę
By ktoś, by ktoś cię pokochać mógł naprawdę


Czemu tak nade mną stoisz, wylewasz potok słów? 

Czemu tak się bardzo boisz, że zmarnuję życie swe? 

I ciągle słyszę: "kariera, wpływy, szmal" - 

Kup lepiej marionetkę: 

baczność, spocznij, na przód marsz! 



Nie, nie, nie truj ojcze! 

Popatrz na stare dżinsy swe 

i zrozum: daleko jesteś 

Od tamtych marzeń i tamtych dni 



Jeśli to jest takie ważne, dlaczego kiedy śpisz 

Masz zaciśnięte usta, 

miotasz się i krzyczysz przez sen. 

Przed czym uciekasz tym swoim BMW? 

A może chcesz dogonić widma Twych pustych słów. 



Nie, nie, nie truj ojcze...